Wandelen in de Wielse Kamp

Omdat je van wandelen nooit genoeg krijgt, een terugblik op een wandeling van Anton Hellings.

'Om het startpunt van de wandeling te vinden, neem je vanaf de Oetelaarsestraat de afslag Wielse Kamp. Bij het eerste paaltje met de bekende gele driehoek (knooppuntroute) slaan we linksaf, het wandelpad in. We volgen de slootkant. In het heldere water tiert het sterrenkroos welig, en dekt hele stukken van de sloot af. In de slootkant bloeit al volop de pinksterbloem, en ik heb de eerste oranjetipjes al zien vliegen. Deze vlindertjes zie je meestal eind april op de pinksterbloemen eitjes afzetten; dat ligt dit jaar anders… We komen bij ’t Creyspot, één van de laatste stukjes echte Schijndelse hei; bij de gele pijl gaan we rechtsaf, het heiveldje op. Dit is een historische plek, want op de oudste kaarten van Schijndel komen we de Creyspot al tegen; waarschijnlijk is de naam afgeleid van een plek waar vroeger met krijt een strijdperk werd getekend op een open plek. Ik zie het tafereel al voor me, een Schijndelse d’Artagnan die voor de eer strijdt, gadegeslagen door reeën, dassen en een eenzame bosuil…We lopen het veldje over, en gaan even zitten op het werkbènkse van de NMC’ers, die het bijzondere heideveldje onderhouden. Dankzij hun noeste werk (plaggen van de oude hei, uittrekken van berken-opslag, e.d.) kunnen we hier nog genieten van de bloei van de dop- en struikheide, maar ook van de zeldzame klokjesgentiaan!

Drummende snippen
Na het heiveldje komen we bij een poel, waar we getuige zijn van de aanleg van ruim 40 hectaren nieuwe natuur. Behalve de amfibieën die profiteren van de nieuwe kraamkamers (de zeldzame heikikker is bijv. weer terug van weggeweest!), komen we hier, met de nieuwe moerassige omstandigheden, regelmatig de watersnip weer tegen. Niet dat je deze goed gecamoufleerde vogel op de grond kunt spotten, maar je hoort ‘m des te beter; baltsende watersnippen vliegen tot grote hoogte, om in een duikvlucht de buitenste staartveren door de luchtstroom tegen elkaar te laten klapperen. Het resultaat is een mekkerend geluid vanuit de lucht, dat lijkt op een geit. Vogelkenners noemen dit het “drummen” van de snip, héél skôn! Het eikenlaantje waar we nu doorlopen is een bijzonderheid op zich; de oude eiken geven dit zandwegske-zonder-naam een majestueus karakter, en van hieruit krijg je mooie doorkijkjes naar links en rechts. Rechts de afgeplagde percelen, die door de diverse mossen soms rood en oranje kleuren, en links het landschap van de “achtertuin” van landgoed Denneboom, onder Schijndelaren beter bekend als “t Heerke”.

Heilige eik
Bij het eerste hekkengat links kunnen we even een kijkje nemen bij de grote poel, die midden in een bestaand weiland is gegraven. De klompen kikkerdril geven aan dat de nieuw aangelegde natuur goed in de smaak valt bij de bewoners… Als we teruglopen naar het eikenlaantje valt op, dat die ene eik rechts van het hekkengat wel een stukje dikker is dan de rest. Ben Peters (ja, die van het bekende pad) vertelde me ooit dat dit een Heilige eik was; het schijnt dat je hier alleen maar je hand op de stam hoefde te leggen, en je raakte van allerlei hardnekkige kwalen af! We lopen het wegske af tot aan de parallelweg. Hier gaan we rechts, en zien aan de overkant de Meijldoorn, dat een ecologische verbinding vormt met de Creyspot. Hier schijnen dus regelmatig reeën over te steken; ik moet er niet aan denken als hier ’s avonds een reebok op je motorkap springt… We slaan bij de Wielse Kamp weer rechtsaf, en verlaten de drukke provinciale weg. Ook hier is veel nieuwe aanplant te zien; er heeft een ware metamorfose plaatsgevonden; het overwegend agrarische karakter heeft plaatsgemaakt voor een afwisseling tussen bosjes en open weilanden en akkers, ideaal voor o.a. reewild. En of ’t zo moest zijn; in één van de omzoomde percelen zien we nog nèt een reebok weglopen, als levend bewijs dat de ecologische zone werkt. De Wielse Kamp brengt ons weer aan het begin van ons rundje, un uurke mooi Schijndel!'

Terug naar het overzicht

Copyright © DeMooiKrant.nl