Zorgen voor anderen en iets betekenen voor de gemeenschap

SCHIJNDEL - Ze heeft het van huis uit meegekregen, vrijwilligerswerk doen. De ouders van Monique Schoones-Hartveld (55) leerden haar van jongs af aan dat je wel eens wat kunt doen voor een ander zonder dat daar altijd een vergoeding tegenover moet staan. Dit heeft ze goed onthouden en haar aandeel in de gemeenschap is dan ook groot.

De uit Boxtel afkomstige Monique woont inmiddels vijfentwintig jaar in Schijndel. Samen met echtgenoot Hans en kinderen Iris en Tycho. “Mijn moeder was vroeger altijd te vinden in de kantine van de hockeyvereniging waarvan wij lid waren. Ze vond het vanzelfsprekend dat je je inzette voor de gemeenschap. Dit gaf ze ons dan ook al op jonge leeftijd mee, iets betekenen voor een ander. Zo ging ik als jong meisje oppassen in een gezin waarvan de ouders regelmatig nachtdiensten draaiden. Ik sliep dan een hele week bij hen en zette ’s ochtends voordat ik naar de middelbare school ging die kinderen bij hun school af. Dat deed ik gewoon, vond ik normaal. Mijn ouders zegden ook regelmatig dingen toe aan mensen. Zo van ‘Oh dat doet ons Monique wel even’. Daar sloeg ik eigenlijk niet eens acht op, het was gewoon zo. Ik probeer om dat zelf niet zo te doen maar betrap mezelf er toch wel ooit op. Dan ga ik er maar vanuit dat bijvoorbeeld mijn kinderen zich ergens voor inzetten.”

Soep met stamppot
Monique is er een van het zorgzame soort, ze heeft graag mensen over de vloer en zorgt dan dat het hen aan niets ontbreekt. “Vroeger toen Hans bij de Prinsenclub was organiseerde ik van alles en nog wat. Kleding maken, broodjes smeren en etentjes of borrels regelen. We zaten dan, vaak bij ons thuis, bij elkaar om een evenement te bespreken. Ik maakte een pan soep of een stamppot en iedereen had weer gegeten. Het declareren van de kosten vergat ik vaak.” Het zorgen voor anderen komt ook terug in mantelzorgtaken, eerst voor haar moeder en nu voor haar schoonvader. “Het gaat hier om mijn ouders of schoonouders. Dat mantel mag er van mij wel af, ik zorg gewoon voor hen, zoals zij ook jaren voor mij gedaan hebben.”

Meegaan in de veranderingen
In 2016 ontving Monique een Koninklijke Onderscheiding voor al haar vrijwilligerswerkzaamheden. Een hele reeks taken van voorzitter dames Prinsenclub tot coördinator TSO. En van Stichting Oranjecomité tot Skèndel Zwingt. Dat laatste organiseert ze dit jaar al voor de dertiende keer.
“Skèndel Zwingt is ècht een feestje voor alle Schijndelaren", gaat ze verder. "Het wordt mogelijk gemaakt door heel veel sponsoren. Met de fusie naar Meierijstad is veel veranderd, we zijn ineens van 23.000 naar 80.000 inwoners gegaan. Ik houd meer van het dorpse. Dat geldt voor zaken als het Oranjecomité maar ook met Carnaval. Laat mij maar lekker in ons eigen Schijndel mijn dingen doen, dat voelt het beste. De Prinsenclub bestaat niet meer, nu vier ik Carnaval op een andere manier, samen met de ‘Sanseveria’s’ en de ‘Hopbelperdjes’. Onlangs is het Oranjecomité ermee gestopt wat veel stof heeft doen opwaaien. We gaan nu tóch weer in gesprek met de burgemeester over hoe nu verder. Weet je, ik begrijp zijn standpunt ook wel. Zijn taak is om verbroedering te creëren tussen de dertien dorpskernen. Iedereen moet zich schikken en meegaan in de veranderingen, hoe lastig dat ook is. Maar de Schijndelaar wil sommige activiteiten in eigen dorp houden. De (wat oudere) gedecoreerde wil niet naar Rooi en gaat niet naar Veghel. Zij willen een bijeenkomst hier in Schijndel, in ’t Spectrum. De activiteiten van het Oranjecomité werden ook altijd positief ontvangen door de mensen. We gaan het zien of het gesprek wat oplevert.”

Bewustere keuzes
In 2013 kreeg Monique de diagnose borstkanker, aan beide kanten. Ze heeft hiervoor onder meer chemotherapie ondergaan en is inmiddels schoon verklaard.“ Het is me overkomen en hoort voortaan ook bij mijn leven. De kanker is uit mijn lichaam maar het wordt nooit meer als vroeger. Ik wil nog steeds dezelfde vrouw zijn die ik altijd was maar dat ben ik niet meer. Fysiek en mentaal blijft die ziekte me achtervolgen. Ik ben sneller moe en moet bewustere keuzes maken waar ik wél en niet heen wil. Vorig jaar was ik een van de hofdames naast Prins Jan de Skônste. Na zo’n receptie op maandagochtend ga ik even naar huis, een uurtje uitrusten. Mensen zien dat vaak niet. Ze zien je vrolijk in het feestgedruis staan maar zien niet wat je ervoor of erna doet. De betrokkenheid van de mensen kan ik heel erg waarderen, dat iemand even vraagt hoe het met je gaat. Wéér dat dorpse hè, dat pas wel écht bij me.”

Terug naar het overzicht

Copyright © DeMooiKrant.nl