Een kordate vrouw in oorlogstijd

SCHIJNDEL - Schijndel beleefde tussen 17 september en 23 oktober 1944 een bijzonder angstige tijd, in haar historie beter bekend als ‘de granaatweken’. 

In het Lidwinaziekenhuis annex kloostergemeenschap was zuster Veronica moeder-overste van 1942 tot 1948. Geboren in Deurne op 6 januari 1887 trad ze in de congregatie op 19 oktober 1907 en overleed in het St.Barbaraklooster in Wijbosch op 1 april 1976. 
In de vele krantenartikelen die aan haar gewijd zijn stond een treffende zin nl: “En zie, in de hel van de granaatweken, toen ieder uit lijfelijk behoud er op uit was zich zoveel mogelijk te verbergen, ging het incognito van de zusters verloren en trad hun grote moed, onverschrokkenheid en menslievendheid voor iedereen in het daglicht “. 
En bovendien, zo schreef de redacteur van die dagen: “Toen in 1944 de deuren der kelders zich sloten voor degenen die niet waren gevlucht voor het brute oorlogsmonster, gingen de deuren van het St.Lidwinagesticht wagenwijd open”. 
Op de 24ste september 1944 kwam immers een grote vluchtelingenstroom op gang van evacués die door de Duitsers uit hun huizen waren verdreven en hulpeloos en huilend aanklopten bij het Lidwinaziekenhuis met wat bijeen gegaarde huisraad en wat beddengoed. Naarmate de bevrijding naderde werd die stroom alleen maar groter. De zusters, onder leiding van zuster Veronica, bleken onuitputtelijk te zijn in hun improvisatievermogen. Ze gingen zelfs zover dat ze op een bepaalde ruimte waar geallieerden ‘logeerden’ op de deur een bord hingen met het opschrift ‘tuberculose’ zodat geen enkele Duitser het zou wagen daar binnen te stappen uit angst om zelf besmet te raken.
In de gangen en zalen stond het bed aan bed met zieken en gewonden en in de kelders leefden honderden van huis en haard verdreven mannen vrouwen en kinderen. In de diepste kelders zaten circa 25 door dappere burgers binnen gesmokkelde Amerikaanse piloten, die verkleed als boerenknechten via landbouwvoertuigen waren binnengebracht waaronder nogal wat gewonden, die liefdevol opgevangen en verzorgd werden en angstvallig verborgen werden gehouden. En dan te weten dat zuster Veronica door de Duitsers was gedwongen enige kamers te reserveren zodat de Duitse staf van officieren daar haar intrek kon nemen. 
Zuster Veronica durfde het zelfs aan om enkele verongelukte Amerikaanse piloten of andere geallieerden schuil te houden in een vertrek dat slechts door een vrij dunne muur was gescheiden van de officierskamer van de Duitsers. Moeder Veronica werd een legendarische figuur en heel Schijndel leefde met haar mee en prees haar om haar moed en onbaatzuchtigheid, die ze wist over te dragen op haar medezusters. Sommige gewonden bezweken uiteindelijk aan hun verwondingen en zo kon het gebeuren dat in de ‘dodenkamer’ op een bepaald moment een robuuste Canadees naast een tengere Duitser lag opgebaard om later te ruste te worden gelegd op het Boschwegse kerkhof.
Na de bevrijding bleek de dankbaarheid en waardering voor de zustercommuniteit enorm groot en het is dan ook niet zo verwonderlijk dat met name zuster Veronica vanwege haar kordate optreden de nodige hoge onderscheidingen ten deel zouden vallen. Zo ontving ze de ‘Medal of Freedom’ van de president der Verenigde Staten van Amerika (1947), een certificaat van de ‘British Commonwealth of Nations en het had Hare Majesteit Koningin Wilhelmina behaagd haar te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau (13-09-1946). Het Veronicapark is naar haar vernoemd.

bron: Kloosterarchief dossiermap van Zuster Veronica

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Terug naar het overzicht

Copyright © DeMooiKrant.nl