Ouwer worre

SKÈNDEL - Dun duvel is oud zin ons vadder vruger al, as ik vroeg wè oud worre waar, en ik weet nie of dè waor is. En ut is dik ok zo dè ge dè zelf nog nie zo direkt vuult, ge wilt ur nie aon en mènt dè ge alles nog kunt. Tot dè ut oe unne keer kult zoas ze dè hier in Brabant zegge. En daor bedoel ik mee dè ge bevurbild diejen aandere kaant van dè sleujke nie mer kunt haole mè ut verspringe, of dè ge oewe meerdere moet erkenne in diejen aandere die, en dè moek ur wel bè zegge un stukske jonger is as gè, mè bevurbild sporte.
As ge de trap op moet, moete vort unne keer ruste um toe oe eige te komme.
En dan kumt dè liedje van 'ge wordt ouder papa geef het maar toe' (ik geleuf van Peter Koelewijn) onverbiddeluk op oe af, of ge wilt of nie. Een geluk hedde, dur zitte ok vurdele aon ut ouwer worre, as urste natuurluk ut ouwer worre op zich, blij zen dè ge dieje leefted bereikt hèt, dè ge ut gehaold hèt. Want, en die is ok al van ons vadder 'as ge nie gère oud wordt, moete oe eige mar jong van kaant make'. Alleen dè woordje ouwer bevalt mèn eigeluk nie zo erg, want ok al vuulde oe eige nog zo jong, as ge bove de vijfenzestig bent zegge ze al gauw, 'kèk daor hedde diejen ouwe ok wèr'.
Mar dur zen natuurluk ok mooie dinge aon ut ouwer worre, en een daorvan is wel dè ge meer en meer ervaring kregt zonder dè ge nog trug de skoolbanke in hoeft. Ge leert van ut leve, en as dè zo is dan kan unnen ouwere mens alleen mar wijzer zen toch?
Dè de mense tegewordig ouwer worre as vruger hi veul te make mè de umstandigheden en de ted waorin wij leve. Mar vergit ok de kennis van nou nie. En nie te vergete de hulpmiddelen zoas daor zen, kunst knieës, nèj heupe, kunsthart, en ander specialistiese dinge. Mar ok de vur ons vort gewone dinge zoas gebit, gehoorapparate, brille, en wat dies meer zij.
Vurdè ge s’mergus oe eige hillemaol hèt opgetuigd bende al wèr un half uurke wijer toch? En dès dan natuurluk wèr iets minder, mar dè vatte we dur mar bè.
Ut kan ok zen, en dè gebeurt ok, dè ze wè eigewijzer worre, of un bietje opstandig, zo van 'daor ben ik nog lang nie aon toe' of 'ge denkt toch zeker nie dèk dè gao doen'.
Dè zen dan wer de aandere kaante van ut ouwer worre. Mar al mè al is ut un sort rijpingsproses, dè natuurluk vur iedereen anders ut kan pakke, en wè zeker de moeite werd is um mee te make denk ik. In ieder geval ik heb ur nog, zoas Pim Fortuin zou zegge nog steeds 'zin an'. En dieje echte 'himmelvaart', die moet nog mar efkus wegblève.

Houdoe.

Terug naar het overzicht

Copyright © DeMooiKrant.nl