‘Ik heb mijn thuis gevonden, ik hoor erbij’

SCHIJNDEL - Ze is geboren in Tsjetsjenië, Rusland, maar woont al achttien jaar in Nederland. Aisjat Akajeva (46) wil niet veel vertellen over haar reis naar Nederland, wel wil ze graag haar verhaal doen over het warme en welkome gevoel dat ze sinds haar verblijf hier ondervindt. Aisjat woont in Schijndel, in de Beemd, en heeft drie kinderen, Elina (20), Zalina (18) en Din (14). Aisjat is niet meer getrouwd met de vader van haar kinderen, maar ze hebben een goed contact met elkaar.

“Ik kwam samen met mijn man en eerste kind naar Nederland om de oorlog in mijn thuisland te ontvluchten”, begint ze haar verhaal. “Ik was zeven maanden zwanger van mijn tweede kind en zocht een veilige haven voor mijn gezin. Later is mijn moeder ook naar Nederland verhuisd, mijn vader is niet meer in leven. In 2002 heb ik asiel aangevraagd in Nederland en werd me een plek in een asielzoekerscentrum aangewezen. In de taxi op weg naar onze voorlopige verblijfplaats kwamen de tranen. Tranen die ik jarenlang had ingehouden en die nu maar bleven stromen, maandenlang heb ik gejankt.”

Met handen en voeten praten
In welke plaats Aisjat terecht kwam weet ze zich niet meer te herinneren. “Wat ik me wél kan herinneren is dat ik eens ergens heen moest en het adres dat ik op een briefje had niet kon vinden. Ik sprak een wildvreemde man aan, of ja aanspreken is niet eens het juiste woord. Ik sprak geen woord Nederlands en ook geen Engels, met gebaren en het briefje met adres maakte ik duidelijk wat mijn vraag was. De man begreep het en bracht me in zijn behoorlijk chique auto naar het bewuste adres. Zo begon voor mij mijn leven in Nederland, dat iemand die mij helemaal niet kende en voor wie ik ook niks kon betekenen, mij zomaar hielp. Ik had al vaker gehoord over Nederland, dat je hier het échte Europa gevoel krijgt. Daar ben ik het absoluut mee eens, de openheid van mensen. Het vriendelijk gedag zeggen op straat, het is iets wat voor mij onbekend was maar wat me een heel warm gevoel gaf.”

Over rundergehakt en loodgieters
Een paar jaar later, in 2006, kreeg het gezin een verblijfsvergunning. “Via Vluchtelingenwerk kregen we een huurhuis in Sint-Michielsgestel en konden we als jong gezin ons eigen plekje creëren. Over de inburgeringscursus heb ik maar een paar weken gedaan. De wil om hier te settelen was zó sterk, ik deed er alles aan om me in mijn nieuwe land zo snel mogelijk thuis te voelen. Thuis plakte ik overal briefjes op met woorden als kast, tafel en lamp. En als ik rundergehakt wilde kopen dan maakte ik dat duidelijk door te loeien als een koe, daarna vroeg ik om het woord voor me op te schrijven. De volgende keer wist ik hoe ik het moest uitspreken. Bij sommige, voor mij lastig te onthouden woorden, maakte ik gebruik van een ezelsbruggetje, 'loodgieter' onthield ik door aan loterij en gitaar te denken. Zo had ik mijn eigen manier gevonden en sprak ik al heel snel Nederlands.”

Van overblijfmoeder naar rijinstructeur
In Sint-Michielsgestel ging Aisjat als vrijwilliger via Stichting Vluchtelingenwerk op scholen vertellen over haar vlucht naar Nederland. “Zo kregen de kinderen een beter beeld van ‘buitenlanders’, en dat het niet erg is om een allochtoon te zijn, dat dat ook zeker geen scheldwoord is. Dit heeft me geholpen om de gebeurtenissen te verwerken maar het deed emotioneel ook zóveel met me dat ik er na een tijdje mee ben gestopt. Daarna werkte ik als overblijfmoeder en schoonmaakhulp bij mensen thuis. Vanuit de gemeente mocht ik een studie gaan doen, ik koos voor maatschappelijk werk. Maar voordat ik hiermee klaar was kreeg ik door mijn rijinstructeur een baan aangeboden. Dat rijbewijs had ik nodig om mijn kinderen naar zwemles te brengen. Mijn studiebegeleider was meteen enthousiast toen ik het vertelde, ‘ik denk dat jij een heel goede rijinstructeur zult zijn Aisjat’, zei ze. Drie maanden nadat ik mijn rijbewijs had gehaald, werd ik aangenomen op de verkeersacademie in Best, in 2011 had ik mijn papieren. De mevrouw waar ik poetste hielp me bij het schrijven van mijn ondernemingsplan, in ruil voor rijlessen voor haar dochter. Van de gemeente kreeg ik een lening, ik kocht een lesauto en alle andere spullen die ik nodig had en startte mijn eigen rijschool.”

Wachtlijst
In 2015 verhuisde Aisjat naar Schijndel, elke dag zag ze Ben van de Rijdt voorbij rijden in zijn lesauto en hij haar waarschijnlijk ook. “Op een dag belde hij bij me aan en vroeg of we samen koffie konden drinken, binnen een kwartier bood hij me een baan als rijinstructeur aan en ging ik als ZZPer bij hem aan de slag, naast mijn eigen rijschool. Door de ervaring van Ben is mijn kwaliteit als rijinstructeur enorm omhoog gegaan. Nadat hij stopte met zijn rijschool heb ik veel van zijn klanten overgenomen. Mijn rijschool staat goed aangeschreven, ik heb inmiddels een wachtlijst van ongeveer drie maanden.”

Mogelijkheden aanpakken
Aan het einde van haar verhaal wil Aisjat nog wel wat kwijt aan mensen die ook vanuit een ander land naar Nederland komen. “Nederland geeft je zoveel mogelijkheden, als je dat aanpakt kun je heel ver komen, kijk maar naar mij. Natuurlijk zijn er obstakels en moet je hard werken om iets te bereiken. Maar waar een wil is, is een weg. Ik heb jarenlang met één been in Tsjetsjenië gestaan en met één been in Nederland. Nu kan ik vol overtuiging zeggen: ik heb mijn nieuwe thuis gevonden en de rust, ik hoor erbij.”

Terug naar het overzicht

Copyright © DeMooiKrant.nl