Schijndelse bokser met internationale allure: D'n Toet

SCHIJNDEL - In het kader van het succesvolle samenwerkingsproject van de Heemkundekring met de lokale sportverenigingen, om de geschiedenis van de clubs in kaart te brengen, hebben we ook de bokssport in Schijndel als onderwerp genomen.

In principe is het niet de allereerste sport waar je aan denkt. Het traject speelt zich af in sportscholen en zalen. In principe wil het zeggen dat het merendeel van de beoefenaren het boksen doet als aanvulling op een stevige conditietraining in de sportschool. Slechts weinigen stoten door in het serieuze wedstrijdgenre, waarbij men tracht de tegenstander uit te schakelen door een K.O. (Knock Out) of een puntentoekenning. Dat wedstrijdboksers geen watjes zijn is wel duidelijk.

Voorgeschiedenis
Het boksen als sport moest zich in de naoorlogse jaren in Schijndel nog ontwikkelen. Er was geen vereniging en jongens die een vorm van zelfverdediging wilden beoefenen, sloten zich aan bij de judoclub, die vanaf 1964 clubactiviteiten organiseerde. Onder de leden bevond zich een talentje met de naam André van den Oetelaar. Hij was zeer actief en gemotiveerd en werd op zijn vijftiende  jeugdkampioen van Nederland. Noodgedwongen moest hij zijn geliefde sport vaarwel zeggen omdat hij kampte met grote meniscusproblemen en drie mislukte operaties. Het beoefenen van judo was geen optie meer. Op 23 jarige leeftijd stapte hij in 1977 over naar het boksen. Omdat er in Schijndel geen boksschool was om te trainen werd hij lid van de boksvereniging in Gemert. Hij gaf daar vol gas om conditie en techniek te optimaliseren.

Bokscarrière 
Amper een half jaar na zijn aanmelding schaarde hij zich bij de nationale top in het halfzwaargewicht. Hij was ingedeeld in de landelijke B-klasse en won alle partijen. Hij kreeg van de bond dispensatie voor doorstroming naar de A-klasse, ook al omdat zijn tegenstanders met angst vreesden om bij voorbaat door K.O. uitgeschakeld te worden. Zij werden geconfronteerd met een uiterst gemotiveerde opponent, die maar één doelstelling had: winnen!

Verkeersongeval
Op 2 februari 1980 dreigde er een abrupt einde te komen aan zijn boksloopbaan. Hij raakte zwaar gewond bij een ernstig auto-ongeval. Er werd gevreesd voor een beenamputatie, maar met pennen, platen, bouten en schroeven werden zijn benen gesteund. De doctoren voorspelden dat topsport niet meer aan de orde zou zijn. Nou, dan kenden zij de fanatieke André toch onvoldoende.

Comeback
Drie maanden na het ongeluk wierp hij de krukken in de hoek en werkte hij keihard aan een comeback. Hij was een toonbeeld van ijzeren discipline en vechtlust. Zeven maanden na het ongeluk kreeg hij zijn eerste wedstrijdkans en in de tweede ronde kreeg zijn tegenstander een voltreffer en werd die zonder pardon door K.O. gevloerd. De Moker uit Schijndel deelde zijn klappen links en rechts meedogenloos uit en zo bereikte hij de finale in Carré Amsterdam. Hij versloeg zijn tegenstander op punten en werd 'Nederlands kampioen zwaargewicht bij de amateurs 1981'. Tijdens de huldigingsreceptie maakte hij bekend dat hij overwoog om zijn carrière als professional voort te zetten. Het grote avontuur kon beginnen.

Boksvereniging Schijndel
Door de successen van André en de belangstelling van een grote groep supporters werd het tijd dat ook Schijndel met een eigen club de boksactiviteiten ging coördineren. Op 23 juni 1981 heeft in Dorpshuis De Geut in Wijbosch de oprichters-vergadering plaatsgevonden van de Schijndelse Boksclub B.V.S. Er waren daarbij 15 leden aanwezig. Ook werd een supportersclub opgericht met het doel om 'D’n Toet', zoals hij vertroeteld werd genoemd, te steunen tijdens thuis- en uitwedstrijden. Deze groep zou een grote positieve indruk maken op de overige toeschouwers.

Profbokscarrièrre
Die profbokscarrièrre startte op 7 september 1981 met een eclatante zege in Ahoy Rotterdam op de Duitser Kurt Oerter. Hij opende overdonderend met een slagenwissel en na één minuut en zeven seconden was het verhaal al afgelopen. Hij had naam gemaakt en enkele weken later werd er in de Schijndelse sporthal een groot boksgala gehouden met amateurs en professionals. André trof nu de Duitser Nickel. Met veel zelfvertrouwen gaf hij zijn opponent geen enkele kans: K.O. en einde oefening.

André ontwikkelde een enorme slagkracht en één voor één sneuvelden zijn tegenstanders uit Spanje, Barbados, Joegoslavië etc. Slechts tweemaal moest hij buigen, alvorens te beginnen aan de strijd om de Benelux titel. Tegenstander was de titelhouder Maik Krol, die nu ten onder ging in een slooppartij van slagen: André was de nieuwe Benelux-kampioen.

Hij had hierdoor ook internationale allure gekregen en op 17 november 1985 wachtte in Sao Paulo de landskampioen van Brazilië Adilson Rodriguez op hem. Die werd gesteund door 15.000 fanatieke supporters in een sportarena van 40 graden.
Toch was André in staat om met zijn rake mokerslagen in de vijfde ronde de overwinning op te eisen. Het land was in diepe rouw en André had een fantastisch visitekaartje achtergelaten.

Van wezenlijk belang was de uitdaging om de strijd aan te gaan om de vacante Europese titel in het zwaargewicht op 8 januari 1987 in het Spaanse Bilbao. Tegenstander was de tot Spanjaard genaturaliseerde Uruguees Alfredo Evangelista. Het finalegevecht verliep dramatisch voor André. Alles wat fout kon gaan diende zich aan en hij was geen moment zichzelf. Het was dan ook goed dat de Franse scheidsrechter in de vijfde ronde ingreep om hem een afstraffing te besparen. Weg was de droom om Europees kampioen te worden!

Hierna bokste André nog zes wedstrijden, die hij allemaal verloor. Vooral blessures zaten hem dwars en ook zijn leeftijd speelde steeds meer mee: 35 jaar in 1989. Op 1 september 1989 bokste hij zijn laatste wedstrijd. Veel herinneringen liet hij achter. Hij was een getalenteerde sportfanaat, die er alles voor over had om het hoogste te scoren.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Terug naar het overzicht

Copyright © DeMooiKrant.nl