De tijd als sportouder vliegt voorbij

Er komt een dag dat je voor het laatst de sporttas van je kind uit de auto pakt en de geur van zijn voetbalschoenen ruikt op de achterbank. Misschien ligt er ook nog modder op de vloer waar je zo’n hekel aan hebt? Er komt een tijd dat je kind zelf op de fiets naar de trainingen en wedstrijden gaat en dat je als sportouder veel minder betrokken bent. Nu kijk je wellicht nog naar alle wedstrijden. Hij speelt misschien de sterren van de hemel of juist ontzettend slecht. Beiden zullen elkaar afwisselen de komende jaren, een normaal proces tijdens de ontwikkeling een jeugdspeler.

Wat uiteindelijk na al die jaren telt, is dat hij plezier heeft gehad, dat hij goede herinneringen heeft die hij koestert in plaats van herinneringen die hij hoopt te vergeten. Het gedrag van ouders langs de lijn, zijn speelminuten, de hoeveelheid uitnodigingen van profclubs waar hij eigenlijk helemaal niet mee bezig was of gewoonweg ook niet op zat te wachten, de filosofie van de trainer of de statistieken van zijn team. Niets van dat was voor hem belangrijk, nog niet een klein beetje. Profspeler of selectiespeler worden was dat zijn doel of dat van jou? Moet jouw kind het verder schoppen dan jij omdat jij het als kind zelf ook niet haalde? In plaats van bij het groepje elitaire sportouders te willen horen, kun je beter genieten van iedere seconde. Al vroeg genoeg worden jeugdspelers vergeleken en worden verwachtingen geschept. Plezier, de momenten waarop werd gelachen of wanneer een kind straalt nadat hij is aangemoedigd, worden snel vergeten. We zijn tegenwoordig meer bezig met wat de trainer doet, hoe het team speelt, of ze wel zo snel leren als andere teams, of ze talentvol zijn en of ze winnen. We vergeten daarbij naar het kind te kijken of het wel gelukkig is. Groeien ze? Leren ze? Durven ze uit hun comfortzone te komen? Dat is het enige wat belangrijk is aan het einde van hun tijd als jeugdspeler en ook het enige wat belangrijk is op latere leeftijd.

We vergeten vaak dat kinderen ook andere talenten hebben die buiten hun tak van sport liggen. Als je daar als sportouder niet voor openstaat, is de kans groot dat je kind zijn zelfwaarde gaat koppelen aan zijn atletisch vermogen. Je relatie wordt daardoor meer trainer en speler, dan ouder en kind.

Ga daarom op in ieder moment van de wedstrijd en neem de momenten op van het juichen, de grappen, de momenten waarop ze een blunder maken, dat het spel even niet zo perfect is of dat ze juist een topwedstrijd spelen, de uitstapjes met het team, de tranen na verlies, de stinkende geur van voetbalschoenen en natte tenues, want er komt een dag waarop het allemaal voorbij is. Die dag komt sneller dan je denkt.

Dennis Meier

Terug naar het overzicht

Copyright © DeMooiKrant.nl