Was zijn vader niet Antoon Coolen?

Het heeft iets ongemakkelijks om de zoon van een bekende vader te zijn. Bij ontmoetingen wordt de aandacht al gauw op de vader gericht. Ook Guido Coolen kreeg als tweede zoon van Antoon Coolen met dit fenomeen te maken. 1 Juli is hij op 85-jarige leeftijd overleden. Tijdens de afscheidsdienst met gilde-eer in de St. Petruskerk in Oisterwijk werd gememoreerd dat hij eens ironisch gezegd moet hebben: “Het zou mooi zijn als het eens zover komt dat de mensen niet meer praten over ‘de zoon van’ maar zeggen: ‘Was zijn vader niet Antoon Coolen?’”. Een subtiele, maar niet onbelangrijke nuance! Iedereen wil toch het liefst aangesproken worden op eigen verdiensten. Enkele merites van Guido: hij was marineofficier, klom op tot schout-bij-nacht, was rechter en hoogleraar Militair Recht in Amsterdam.

Tot op hoge leeftijd bleef hij publiceren. Zijn preoccupatie met de rechten is wellicht ontstaan tijdens WO II, toen hij als schooljongen aan den lijve ondervond hoe het recht met voeten werd getreden. De Duitsers bezetten de riante villa ‘De Kempen’ in Waalre, die Coolen zich in 1938, dankzij enorme verkopen van zijn romans in binnen- en buitenland, had kunnen permitteren. Guido werd voor langere tijd bij notaris Tromp in Deurne ondergebracht. Omdat Antoon Coolen zich niet bij de Kulturkammer wilde aansluiten, kreeg hij van de Duitsers een schrijfverbod. Zijn inkomsten daalden drastisch, mede doordat de hele voorraad Coolen-romans bij uitgever Nijgh & Van Ditmar tijdens het bombardement op Rotterdam verloren ging.  

De eerste drie zonen van Antoon Coolen (1897 - 1961) werden vernoemd naar Vlaamse schrijvers die hij hogelijk bewonderde, te weten Stijn Streuvels, Guido Gezelle en Felix Timmermans. Antoon had als scholier de boeken van Streuvels stukgelezen op zijn chambrette in het kleinseminarie in Heeswijk en gedacht: zo wil ik schrijven! Vierde zoon Peter werd vernoemd naar Petronella, de vrouw van schilder - arts Hendrik Wiegersma. Toen Coolen met zijn jonge gezin in 1933 huize De Romeijn in Deurne ging bewonen, leverde Wiegersma met zijn sterke verhalen de stof voor Coolens succesromans ‘Dorp aan de rivier’ en ‘De drie gebroeders’. In 1938 verliet Coolen Deurne. Vaak is geopperd dat hij onder de druk van de dominante Wiegersma uit wilde komen. Guido geloofde niet in die theorie, schrijft Coolen-biograaf Cees Slegers. Volgens hem was de vochtigheid in De Romeijn dé oorzaak,- de kinderen waren er regelmatig ziek.

Antoon Coolen was mateloos populair in Tsjechoslowakije. In 1947 maakte hij op uitnodiging van zijn Praagse uitgever met zijn gezin een rondreis door Tsjechië. Overal werd hij als een held ingehaald. In 2004 werden in Museum Jan Heestershuis prachtige schilderijen geëxposeerd die in Praag waren opgedoken. Ze waren bedoeld geweest als illustraties voor een bijzondere uitgave van ‘Ves u Reky’ (Dorp aan de rivier), die echter niet meer zou verschijnen nadat in 1948 de communisten de macht hadden gegrepen in Praag en Coolen op de zwarte lijst was gezet. Bij de opening van de expositie in Schijndel was ook de altijd aimabele Guido Coolen aanwezig.

Jan Geerts

Terug naar het overzicht

Copyright © DeMooiKrant.nl