Tis mooi geweest

Exact vier jaar geleden zat ik om tafel met Ineke. Kop koffie voor mijn neus. Of ik het leuk vond een column te gaan schrijven in haar nieuwe krant. Een krant die weer eens echt gemaakt ging worden voor en door Schijndelaren. Nu had ik als startende tekstschrijver inkt genoeg ingeslagen en ben ik hier geboren, getogen, getrouwd en gescheiden, dus daar ging ik.

Badkamergeheimen, huishoudfrustraties en relatieperikelen. Traktatieterreur, testosterontirades en Tinderleed. Niets bleef onbesproken. Van theetjes, roseetjes, kersttruien en soep met suiker tot vijftig tinten blauw, toys for boys, hardloopschoenen en rode lippenstift. Deze laatste twee zijn nog zo goed als nieuw trouwens, voor de geïnteresseerden. Ik schreef en schreef en deelde mijn ziel en zaligheid met jullie. En wat kreeg ik er veel voor terug! Enthousiasme, goede raad en kritische noten. Bijzondere mailwisselingen, hilarische gesprekken in de wachtkamer van de huisarts en spontane herkenningen op de meest gekke plaatsen. De één herkende zich al lachend of huilend in mijn verhaal, een ander vond het gedurfd dat ik zoveel van mezelf prijsgaf en weer een ander vond dat ik echt te ver ging. En dat is volgens mij precies wat een columnist moet doen. Persoonlijk schrijven. Soms emotioneel, soms luchtig en af en toe op ’t randje. Een mix van braaf en brutaal. Misschien dat de jaren daarom voorbij vlogen, ik was altijd mezelf.

Hoe mooi ik het ook vond en vind om te doen, het is mooi geweest. Tijd voor een nieuwe fase. Eentje van verandering, nieuwe verhalen en frisse ideeën. Mijn oudste zoons slaken een diepe zucht van opluchting als ik het nieuws verkondig. Met iedere hormoon die hun lichaam binnendringt, groeit namelijk de ergernis als ik per ongeluk iets schrijf wat terug te voeren is naar hen. Kinderen van vijf, zeven en negen doen nog niet zo moeilijk, hun vrienden komen immers niet verder dan Donald Duck of Koen Kampioen. Maar welke puber wil er nu een moeder die in de krant vertelt dat ze jankt bij de schoolmusical of haar benen spreidt voor de gynaecoloog?

Precies. Zij groeien. Ik groei. De krant groeit. En groei betekent ook fases achter je laten. Dit is mijn laatste column op deze plek. Ik ben dankbaar dat ik vanaf het eerste uur mijn bijdrage heb mogen leveren aan het succes van de MooiSchijndel Krant. Dit keer zorg ik voor iets lekkers bij de koffie Ineke!

Ik dank jullie allemaal voor het lezen van en reageren op mijn verhalen. Ik wens jullie de nodige fases van groei en volop liefde, vriendschap, geluk en gezondheid toe. Zwaai je nog eens als ik je tegenkom in het dorp? Ik ga je namelijk best wel missen.

Femke Hellings

Terug naar het overzicht

Copyright © DeMooiKrant.nl